ترجمه كسانى كه گناه ندارند و از سلامت دين برخوردارند ، رواست كه به گناهكاران ترحّم كنند و شكر اين نعمت گزارند كه شكرگزارى ، آنان را از عيب‌جويى ديگران بازدارد . چرا و چگونه آن عيب‌جو ، عيب برادر خويش گويد و او را به بلايى كه گرفتار است سرزنش مىكند ؟ آيا به خاطر ندارد كه خدا چگونه او را بخشيد و گناهان او را پرده‌پوشى فرمود ؟ چگونه ديگرى را بر گناهى سرزنش مىكند كه همانند آن را مرتكب شده يا گناه ديگرى انجام داده كه از آن بزرگ‌تر است ؟ به خدا سوگند ، گرچه خدا را در گناهان بزرگ عصيان نكرده و تنها گناه كوچك مرتكب شده باشد ، اما جرأت او بر عيب‌جويى از مردم ، خود گناه بزرگ‌ترى است . اى بنده خدا ، در گفتن عيب كسى شتاب مكن ؛ شايد خدايش بخشيده باشد و بر گناهان كوچك خود ايمن مباش ؛ شايد براى آنها كيفر داده شوى . پس هركدام از شما كه به عيب كسى آگاه است ، به‌خاطر آن‌چه كه از عيب خود مىداند بايد از عيب‌جويى ديگران خوددارى كن ، و شكرگزارى از عيوبى كه پاك است او را مشغول دارد از اين‌كه ديگران را بيازارد . واژه‌شناسى المصنوع : احسان و نيكى . ساختار ادبى أن يرحموا : تأويل به مصدر مىرود و فاعل « ينبغى » است . هو الغالب : « هو » ضمير فصل است و محلى از اعراب ندارد . بالعائب : « باء » زائد است و « العائب » مبتدا و « كيف » خبر آن است .